سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، با گذشت بیش از شش دهه از تأسیس خود، همچنان یکی از بازیگران کلیدی و تأثیرگذار در بازار جهانی نفت محسوب می‌شود. سیداسماعیل حسینی، عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی، در این راستا تأکید کرد که تصمیم‌های اوپک به‌عنوان یک نهاد بین‌المللی، همچنان از سوی دولت‌ها، شرکت‌های انرژی و سرمایه‌گذاران با دقت دنبال می‌شود و جایگاه آن در تنظیم بازار نفت قابل‌توجه است.
به گزارش رهام خبر، حسینی با اشاره به تاریخچه اوپک گفت که این سازمان در سال ۱۹۶۰ با هدف ایجاد هماهنگی میان کشورهای تولیدکننده و صادرکننده نفت، تقویت قدرت چانه‌زنی در بازار جهانی انرژی و مقابله با نفوذ شرکت‌های بزرگ نفتی تأسیس شد. وی افزود که هرچند اوپک در طول این سال‌ها نقش مهمی در تنظیم بازار نفت ایفا کرده است، اما تحولات اخیر، نظیر ظهور تولیدکنندگان بزرگ خارج از اوپک، افزایش تولید نفت شیل آمریکا، پیشرفت‌های فناوری، سیاست‌های انرژی جهانی و تغییرات ژئوپلیتیک، اثرگذاری این سازمان را محدود کرده‌اند.
حسینی همچنین به تأسیس اوپک‌پلاس به‌عنوان پاسخی به تغییرات ساختاری بازار نفت اشاره کرد و گفت: «در شرایط فعلی، میزان اثرگذاری اوپک به عوامل مختلفی مانند عرضه و تقاضا، پایبندی اعضا به توافق‌ها، رفتار تولیدکنندگان خارج از اوپک و وضعیت اقتصاد جهانی وابسته است. اوپک‌پلاس نشان داد که هماهنگی با تولیدکنندگان بزرگ خارج از این سازمان برای مدیریت بهتر عرضه نفت ضروری است.»
عضو کمیسیون انرژی مجلس در ادامه به تغییرات جهانی در حوزه انرژی اشاره کرد و اظهار داشت که حرکت جهان به سمت استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، آینده بلندمدت اوپک را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد. با این حال، حسینی تأکید کرد که نفت همچنان نقش مهمی در اقتصاد جهانی دارد و پایان عصر نفت در کوتاه‌مدت محتمل نیست.
وی همچنین به اهمیت مدیریت صحیح منابع نفتی برای کشورهای تولیدکننده اشاره کرد و افزود: «نفت می‌تواند ابزار قدرتمندی برای توسعه اقتصادی و افزایش درآمد ملی باشد، اما وابستگی بیش‌ازحد به درآمدهای نفتی ممکن است اقتصاد کشورها را آسیب‌پذیر کند. هدف منطقی برای کشورهای عضو اوپک، دستیابی به قیمت‌های باثبات و قابل پیش‌بینی است که با سرمایه‌گذاری بلندمدت در صنعت نفت سازگار باشد.»
حسینی در پایان بر نقش ویژه ایران در این زمینه تأکید کرد و گفت که درآمدهای نفتی کشور باید علاوه بر تأمین بودجه جاری، برای توسعه میدان‌های نفتی، ارتقای فناوری و ایجاد زیرساخت‌های اقتصادی به کار گرفته شود.
