ماموریت آرتمیس ۲ موفقیتی بزرگ بود؛ اما خدمه نمی‌توانستند سیفون توالت را بکشند

در بامداد ۱۳ فروردین، ناسا چهار فضانورد را در فضاپیمایی به اندازه‌ی دو مینی‌ون برای سفری ۱۰ روزه و رکوردشکن به دور ماه پرتاب کرد و ۱۰ روز بعد، آن‌ها را با دقتی باورنکردنی به سلامت به زمین بازگرداند. این ماموریت به همان اندازه که موفقیتی نمادین برای آژانس فضایی آمریکا بود و حس مشترکی از شگفتی نسبت به زمین و توانمندی‌های بشر ایجاد کرد، یک پیروزی فناورانه نیز محسوب می‌شد. بااین‌حال، یک مشکل کلافه‌کننده درطول سفر وجود داشت: گرفتگی توالت.

توالت فضاپیمای اوراین که با عنوان رسمی «سیستم فراگیر مدیریت پسماند» (UWMS) شناخته می‌شود، پیشرفته‌ترین سیستم توالت فضایی به‌شمار می‌آید که نسخه‌ای متفاوت از آن قبلا امتحان خود را در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) پس داده بود. اما همان‌طور که خدمه آرتمیس اظهار کردند، مشکل گرفتگی تقصیر خود توالت نبود. حتی رید وایزمن، فضانورد ناسا و فرمانده ماموریت آرتمیس ۲، در کنفرانسی خبری پس از بازگشت خدمه به زمین، عملکرد آن را تحسین کرد.

توالت اوراین سیستمی کاملاً نوآورانه برای سفرهای قمری به شمار می‌آید. فضانوردانی که در عصر آپولو عازم ماه بودند، هیچ توالتی نداشتند و مجبور بودند در کیسه‌های یک‌بار مصرف و با استفاده از قیف اجابت مزاج کنند؛‌ ابزارهایی بدقلق و کثیف که برای فضانوردان «ناخوشایند» و «زننده» بود. اما اکنون، با گذشت بیش از ۵۰ سال، فضانوردان آرتمیس می‌توانند انتظارات بهتری داشته باشند.

در ماموریت آرتمیس ۲، کپسول اوراین به یک توالت تیتانیومی مجهز شده بود که با چاپگر سه‌بعدی ساخته شده است. توالت جدید ناسا به فضانوردان این امکان تجملی را می‌داد که همزمان ادرار و مدفوع کنند و از همه مهم‌تر، دارای در برای حفظ حریم خصوصی بود. وایزمن در توصیف توالت اوراین گفت: «من فقط می‌خواهم کاملاً قاطعا بگویم که آن توالت فوق‌العاده بود. توالت عالی کار می‌کرد.»